Film – Winnetou terug

door H. J. O. 1


CITY 2 De pedagogisch zo verantwoorde boekjes van Karl May over Winnetou en Old Shatterhand staan model voor een filmserie van Duitse makelij, door de titel van regisseur dr. Harald Reinl 3 bovendien op vertrouwenwekkende wijze gesteund. Vorig jaar kwam de eerste aflevering van deze in aanleg eindeloze reeks in ons land in roulatie; voor de (natte) vakantie is nu „Winnetou keert terug” 4 in omloop gebracht: spannender en tegelijk onschuldiger vermaak zal moeilijk in de bioscoop te vinden zijn.
Met vrije hand is er van May geleend, men kan niet zeggen dat de boeken op de voet gevolgd worden, maar wat doet het er toe wanneer men boze lieden op spectaculaire en toch de kinderziel niet kwetsende wijze ziet sneuvelen. Lex Barker 5 mag er wezen als SShatterhand, Pierre Brice 6 is een nobele Winnetou.


[1]In: Het Parool, 23 juli 1965.
[2]City, voluit: City Theater (tegenwoordig Pathé City) is een bioscoop aan het Kleine-Gartmanplantsoen 15-19 in Amsterdam.
[3]Harald Reinl (* 8 juli 1908 , † 9 oktober 1986) was een Oostenrijks filmregisseur en schrijver van draaiboeken, die tekende voor vijf van de zeventien grote Karl May-films uit de jaren ’60: „Der Schatz im Silbersee” (1962), „Winnetou, 1. Teil” (1963), „Winnetou, 2. Teil” (1964), „Winnetou, 3. Teil” (1965) en „Winnetou und Shatterhand im Tal der Toten” (1968).
[4]Originele Duitse titel: „Winnetou, 2. Teil”.
[5]Lex Barker (voluit: Alexander Chrichlow Barker Jr., * 8 mei 1919 , † 11 mei 1973) was een Amerikaans acteur, die in vijf films furore maakte als Tarzan; in Europa was zijn eerste grote rol die van Robert – de verloofde van de vrouwelijke hoofdrolspeelster Sylvia (Anita Ekberg) – in de klassieker „La dolce vita” van Federico Fellini, alvorens hij optrad in maar liefst twaalf van de zeventien grote Karl-May-verfilmingen in de jaren ’60: als Old Shatterhand in „Der Schatz im Silbersee” (1962), „Winnetou, 1. Teil” (1963), „Old Shatterhand” (1964), „Winnetou, 2. Teil” (1964), „Winnetou, 3. Teil” (1965), „Winnetou und das Halbblut Apanatschi” (1966) en „Winnetou und Shatterhand im Tal der Toten” (1968); als Kara Ben Nemsi in „Der Schut” (1964), „Durchs wilde Kurdistan” (1965) en „Im Reiche des silbernen Löwen” (1965); als Dr. Sternau in „Der Schatz der Azteken” (1965) en „Die Pyramide des Sonnengottes” (1965).
[6]Pierre Brice (artiestennaam van Pierre Louis Baron le Bris, * 6 februari 1929 , † 6 juni 2015) was een Frans acteur, die in maar liefst elf van de zeventien grote Karl-May-verfilmingen in de jaren ’60 de rol van Winnetou speelde: „Der Schatz im Silbersee” (1962), „Winnetou, 1. Teil” (1963), „Old Shatterhand” (1964), „Winnetou, 2. Teil” (1964), „Unter Geiern” (1964), „Der Ölprinz” (1965), „Winnetou, 3. Teil” (1965), „Old Surehand, 1. Teil” (1965), „Winnetou und das Halbblut Apanatschi” (1966), „Winnetou und sein Freund Old Firehand” (1966) en „Winnetou und Shatterhand im Tal der Toten” (1968). Voorts speelde hij nogmaals de rol van Winnetou in de tv-series „Mein Freund Winnetou” (1980) en „Winnetous Rückkehr (1998) en trad hij een aantal malen op als gastacteur (uiteraard eveneens in de rol van Winnetou) bij de Karl-May-Spiele van Elspe en Bad Segeberg.



Terug naar de Nederlandstalige bibliografie.

Terug naar de Karl May-startpagina.

Terug naar de Apriana-startpagina.