Plaatjes vullen gaatjes

door G. K. 1


[Over illustraties in (kinder)boeken]

[…]

Voor oudere kinderen gaat er een andere factor meespelen: de eigen verbeelding, die zich vormt tijdens het zelf-lezen. Persoonlijk kan ik me nog heel goed m’n teleurstelling herinneren, toen ik, als hartstochtelijk verslinder van Old Shatterhands avonturen, eens een goedkope, slecht-geïllustreerde uitgave van een van Karl May s boeken in handen kreeg.
De beschrijvingskunst van deze auteur is wel zo oppervlakkig, dat zij een ruime en zeer persoonlijke interpretatie van de „typen” toelaat. De verschillen tussen mijn fantasie en die van de tekenaar waren dusdanig, dat zij met elkaar in conflict kwamen. De indruk echter, die deze illustraties maakten, waren toch zodanig – het kind gelóóft erin – dat de illusie een knak kreeg, zozeer zelfs dat de naam Karl May al vrij spoedig van het boekenlijstje verdween.
Dat is een van de negatieve invloeden van de illustratie.
Maar kan men zich daarentegen een andere „Gargantua” voorstellen, dan die van Gustave Doré?

[…]


[1]In: Trouw, 29 februari 1964.



Terug naar de Nederlandstalige bibliografie.

Terug naar de Karl May-startpagina.

Terug naar de Apriana-startpagina.